Sinds enige tijd zijn dinsdag en donderdag gereserveerd voor intervaltrainingen. We begonnen de week met 10 x 400m (300m rustig – 100m snel (20 sec)). Op donderdag volgde dan 5 x 400m in 1:25.

Zaterdag deden we onze duurloop van vorige week nog eens over, maar dan in omgekeerde richting. Het was heel wat minder koud, maar er stond meer wind en het miezerde.

De sneeuw was bijna helemaal verdwenen maar omdat het smeltwater geen kant op kon, zakten we bij elke landing een paar centimeter diep in de grond. Dit maakte het lopen een stuk zwaarder en dat blijkt ook uit een vergelijking van de resultaten.

Al lopend ontstond het plan om in “ons” bos een trail te organiseren voor de Dappere Duurlopers. De komende weken zullen we ons bezig houden met het opzoeken van de meest geschikte paadjes .

Op dinsdag en vrijdag was er interval training. Dinsdag 2x 1600m (400m In & Out) en vrijdag 3 x 900m snel. Op donderdag deden we een rustige duurloop van 10 km in het bos.

Zondagmorgen is het vormsel van Jorn en dus zit een lange duurloop met de Dappere Duurlopers er niet in. Daarom werd het programma verschoven naar zaterdag. Meteen een mooie kans om eens de andere kant van het bos te verkennen.

We legden uiteindelijk 21.5 km af in 1u57 (gem HS 133) bij een temperatuur van
-6°C. Het parcours was licht golvend met enkele sympathieke hellingen die vooral Petra wisten te bekoren .

Morgenavond volgt nog een uurtje loslopen en zo eindigen we de week met +/- 65km op de teller.

De vorige edities liep er wel een en ander mis (zie 2010 en 2011). We waren dan ook benieuwd hoe het dit jaar zou uitpakken met de toch wel extreme koude.

We raakten vlot ter plaatste en konden onze wagen kort bij de sporthal kwijt op een reglementair plaatsje. Een goed begin. Met uitzondering van Dirk was iedereen vooringeschreven. Het was nu een kwestie van Christophe te vinden want die had onze nummers op zak. In de sporthal aangekomen viel het op dat het er minder druk was dan voorgaande jaren – dat verklaarde meteen waarom we zo vlot konden parkeren.

Christophe, Bart en Dirk lieten even op zich wachten maar iets na 10 uur waren we dan toch verzameld. Tijd voor de laatste voorbereidingen en om onze sportzak op te bergen in de bewaarplaats. We bleven zo lang mogelijk binnen alvorens ons naar de start te begeven. Zoals wel vaker gebeurt in Wallonië liet de start op zich wachten – iets wat toch te betreuren valt bij dergelijke temperaturen. Tot op het laatste moment bleven er auto’s zich langs de zijkant door de mensenzee murwen. Niet echt verantwoord.

Met tien minuten vertraging trokken we op ons eindelijk op gang. Eerst een lokaal toertje door het dorp om dan de klim naar het bos aan te vatten. Vanaf dan was het anderhalf uur puur genieten op een besneeuwde ondergrond en in een prachtig wit landschap. In tegenstelling tot Les Relais Givrés deed deze wedstrijd zijn naam (Les Hivernales) alle eer aan. We waren ideaal aangekleed en hadden geen last van de kou. Het feit dat er geen wind was speelde daar ongetwijfeld een rol in. De ingeademde lucht voelde ook absoluut niet koud aan.

Met uitzondering van Dirk maakten we er een trage duurloop van en bleven we mooi samen. We startten aan 10,2 km/u en trokken het tempo geleidelijk aan op tot 12 km/u. We finishten in iets minder dan 1u40. De afstand die ik heb opgemeten bedroeg wel maar 18,7 km (in plaats van de aangekondigde 20 km).

De bevooradingen waren perfect. Het water was op ideale temperatuur om te drinken en bij de tweede drankpost deed ik me tegoed aan koekjes met chocolade. Zaaaalig. Voor de niet-Bourgondiërs was er overigens ook nog banaan. Dit keer was er bij aankomst wel geen ijskoude Aquarius – I wonder why?

Bart heeft onderweg wat lopen filmen – benieuwd of, wanneer en hoe we het resultaat gaan te zien krijgen. Wordt ongetwijfeld vervolgd…

Vandaag trokken we naar het provinciaal kampioenschap cross van Oost-Vlaanderen in Lebekke en de verwachting (toch van mij ) was om niet zonder medaille terug te keren.

Petra liep een fantastische wedstrijd en kwam als 8e master over de streep. De spanning bleef want de organisatie slaagde er (om onduidelijke redenen) niet in om de uitslag per categorie te bepalen.

Mijn reeks startte aansluitend op die van Petra en ik wachtte tot de allerlaatste minuut om mij naar de start te begeven in de hoop nog te weten te komen of Petra al dan niet een medaille had behaald. Toen ik nog zo’n 200 meter van de start verwijderd was hoorde ik ‘Pang’ en daar vertrok mijn reeks. Hoewel de start was aangekondigd voor 15u10 en alle voorgaande reeksen perfect op tijd vertrokken waren, vond de starter het nodig om onze reeks 2 volle minuten te vroeg te laten vertrekken. En dus zonder mij .

Meer dan een uur later was de puzzel dan toch opgelost en werden de dames op het podium geroepen. Petra werd knap 3e in haar categorie en mocht fier de bronzen medaille in ontvangst nemen.

FBC Stimulo Denderleeuw GSFT Strijtem – Tigers Kraainem: 7-5.

Het plan was om vandaag in Vilvoorde mijn crossdebuut te maken. Emilie had floorball match in Tielt om 13u (de foto’s volgen later deze week) en mijn start was voorzien om 15u55 dus dat beloofde spannend te worden.

Terwijl ik op de terugweg was van Tielt, was Petra al aan het afzien. Ze liet nog maar eens zien hoe goed ze zit en behaalde een mooie 5e plaats bij de masters. Schitterend!

Uiteindelijk raakte ik nog net op tijd in Vilvoorde. Snel omkleden, nummer afhalen en een korte opwarming. De voorbereiding was lang niet ideaal (dat zou later blijken toen ik onderweg vestimentaire problemen kreeg) maar ik was al lang blij dat ik kon starten.

Petra had me gewaarschuwd dat de start snel zou zijn en dat was niet gelogen. Ik ging mee met de eerste groep, mijn hartslag zat al vrij snel aan het maximum maar ik kreeg het niet moeilijk. Na 2 kilometer moest ik het tempo wel wat laten zakken en zo verloor ik de aansluiting met het groepje voor mij. Een achteropkomend groepje liep zo’n 100 meter achter mij.

Slechts 1 deelnemer stak me nog voorbij en ik kreeg er zelf ook nog een te pakken. En zo liep ik de ganse wedstrijd op de 41e plaats (31e master). Ik legde de 6585 meter af in 25:39, een tempo van 3:54 (15,4 km/uur). Een prestatie waar ik best tevreden mee kan zijn .

Helaas, geen enkele andere dappere duurloper voelde zich aangesproken. Zo verschenen enkel Petra en willem42195 in Hamme-Mille. We verwachtten niet teveel deelnemers en daarom vertrokken we vrij laat.

De inschrijving verliep vlot al was het niet meteen duidelijk waar de start zou worden gegeven. Uiteindelijk verzamelden zo’n 70-tal lopers aan een party-tent. Er volgde een korte uitleg en met 11 minuten vertraging konden we eraan beginnen.

Het was een fantastische ervaring. De weersomstandigheden waren ideaal: zacht, droog en een flauwe maan. Voor ons en achter ons een sliert van lichtjes en fluorescende kledij. Betoverend!

Net toen ik in de flow begon te geraken (na iets minder dan 6 kilometer) kwamen we abrupt tot stilstand. Wat was er aan de hand? Een vergadering? Blijkbaar had een of andere grapjas pijlen verwijderd. Hierdoor was het onmogelijk geworden om het parcours te volgen. We stonden een kwartiertje stil en kregen het koud.

De organisatie kwam ter plaatse en er werd beslist om twee groepen te maken: eentje voor de korte afstand en eentje voor de lange afstand. De groep voor de korte afstand vertrok als eerste. Een (in het frans!) foeterende Patrik Vankrunkelsven vertrok iets later op zoek naar de eerste groep.

Ons geduld werd nog wat langer op de proef gesteld. Verschillende lopers hielden het voor bekeken en besloten zelf de weg terug te zoeken. Uiteindelijk zette een groep van een 30tal lopers zich in beweging onder leiding van de organisator. Echter, al vrij snel viel de groep uiteen en was iedereen weer op zichzelf aangewezen.

Het parcours was pittig: zware modderstroken, venijnige hellingen, gevaarlijke afdalingen. De trailschoenen kwamen goed van pas . Al zagen we ook andere taferelen: verschillende lopers kwamen ten val en sommigen gingen daarbij plat op de buik.

Na tien kilometer waren we terug aan het vertrekpunt van de 2e start. Er werd beslist om voor de 3e maal een lus te lopen en zo naar het startpunt terug te keren. Uiteindelijk stond er 14,67 kilometer op de teller (in plaats van 23 km).

Het gevoel na afloop was dubbel: sommige stukken smaakten ongelofelijk zoet en deden verlangen naar (veel) meer van dat. Helaas hebben we een groot deel van het parcours niet te zien gekregen. Ook het lange stilstaan tussenin en de hergroepering deden een stuk van de charme teniet. Samengevat: dit is het soort joggings dat ik nog heel vaak wil lopen maar dan wel zo als ze bedoeld zijn!

Ondertussen staan de resultaten van de Relais Givrés online. Zo te zien hebben we dat helemaal niet slecht gedaan Met een snellere 4e loper zat een podiumplaats er nog wel in.

Daarna speelde Jorn tegen The Mighty Devils Black uit Aalst. Strijtem verloor met 1-10.