Gepost door: willem42195 | 25 april 2010

Jogging Halle (Hyacintenjogging), 24 April 2010

Vorige week viel er niet zo veel te melden. Tijdens mijn toertje met Den Bart had ik terug pijn aan mijn been en dat bleef zo de rest van de dag. Ofschoon Renno had gezegd dat ik om de andere dag mocht lopen, leek het me verstandiger om een keertje over te slaan.

Woensdag moest ik terug op controle. Renno was enerzijds verrast dat ik terug achteruit was gegaan, maar raadde mij (na de verplichte vitamine B prikjes🙂 toch aan om te blijven lopen. Hij stelde woensdag, vrijdag en zondag voor en een nieuwe consultatie op maandag. Dat was echter niet compatibel met mijn planning: ik wou heel graag op zaterdag meedoen aan de Hyacintenjogging en ook voor woensdag had ik al iets anders in gedachten.

Toen ik Jorn zaterdag ging oppikken na de floorball had ik reclame gezien voor een reeks start2MTB. Ik had al twee sessies gemist, maar ik wou toch proberen aan te sluiten. Renno zag er geen graten in (“van fietsen ga je zeker niks voelen”) en dus begaf ik me tegen 19 uur naar de parking van Belleheide. In totaal daagden 6 mannen en 1 vrouw op. De organisator vertelde dat hij de eerste keer alleen was. Vorige week waren ze met 4. Nu dus met 7. Op het programma stond zo’n 15 à 20 km in 1 uur. Uiteindelijk waren we 3 kwartier langer onderweg en legden we bijna 25 km af. But it was great fun!

Zaterdag was het hoogdag voor het Bourgondic Running Team.

In de hoofdrol: Donkere Leffe, Blonde Leffe, Hoegaarden en Kriek. Verder te bewonderen: een mooie Hyacintenjogging Barbecue schort. Niet te bewonderen: typisch witte ‘office worker’ armen en een door de zon vertrokken gezicht. De schouders waren een uur later trouwens goed verbrand😦

Ook de wedstrijd zelf was een feest. Ondanks een minder goede communicatie tussen Bart, Erwin en mezelf zijn we er toch in geslaagd om te car-poolen naar Halle. Ik was me nog volop aan het klaarmaken toen Erwin ineens aan de deur stond. In mijn haast om al mijn spullen bij mekaar te grabbelen had ik wel mijn borstband mee, maar niet mijn hartslagmeter…

Bart was vastbesloten om zich tot de 7 km te beperken en vooraf goed op te warmen. Ik twijfelde nog tussen de 7 en 13 km, maar zag het voorstel van Bart wel zitten. Uiteindelijk zou het in kilometers weinig verschil maken. Maar toen we even later Philippe tegenkwamen, liet Bart zich wel heel vlotjes overtuigen om toch de 13 km te doen! We spraken af om de eerste 4 km als opwarming te lopen en er dan pas aan te beginnen. Kwestie van mekaar niet teveel op te jutten stelde ik nog voor om er een wedstrijdje van te maken om de laatste plaats.

Maar wie Philippe (en eigenlijk ook Bart) een beetje kent weet dat ze niet meer te houden zijn van zodra ze een startschot horen. De eerste kilometer legden ze af in 5:20. Ik hield me keurig aan de vooropgestelde 6:00. Bart en Philippe temporiseerden wat en ik gaf wat gas bij zodat we terug samen kwamen. Na 5 km waren er 26 minuten verstreken. Bij Philippe sloeg de turbo aan en Bart kon het niet laten. Ik deed teken dat ze met mij geen rekening moesten houden en weg waren ze.

Een paar kilometer verder zag ik plots een wit paard wild steigeren. De berijdster probeerde de lopende massa te kruisen, maar slaagde er nauwelijks in het bange dier onder controle te houden. Aan de aankomst vertelde Bart me dat hij op dat moment vlak in de buurt was en een paar angstige momenten beleefde.

Het dekor was magnifiek maar door de warmte zat er weinig zuurstof in de lucht. Op de foto de zwaarste beklimming waar het leek alsof mijn adem werd afgesneden. Onderweg heb ik veel lopers zien stappen (is dat een oxymoron?). Er was ook een halsbrekende afdaling. En voor de lopers van de 21 km dat alles x2! Erwin liet dan ook weten dat hij op het einde serieus heeft afgezien.

De ondergrond varieerde sterk. Een (helaas beperkt) aantal stukken moesten niet onderdoen voor een finse piste, maar toch denk ik niet dat Renno dit parcours in gedachten had toen hij zei dat ik meer in het bos moest lopen🙂

Al bij al ben ik echter zeer positief, niet in het minst omdat ik gedurende de ganse wedstrijd (en ook erna) niet de minste pijn heb gevoeld. Maar ook omdat ik met verstand (en de handrem op🙂 heb gelopen. Hopelijk zet de progressie zich de komende weken voort.

In een vorig verslag liet ik al weten dat ik mijn kiné mee neem op verplaatsing. Deze keer ben ik nog een stap verder gegaan en heb ik iemand op pad gestuurd om vooraf het parcours te verkennen! Jorn is donderdag met de klas naar het Hallerbos geweest. Nu moest hij daarover een opstel schrijven. Een beetje zoals mijn blog dus🙂 Al heb ik me (bij mijn weten dan toch) nog niet laten verleiden tot bladvulling zoals: “We hebben daar ook geweertjes uit hout gemaakt en daarmee op elkaar geschoten! Gelukkig konden die geweertjes niet echt schieten!” en “Er stonden veel bomen in het bos.”

Santé!


Responses

  1. Wilem,PRACHTIG verslag man, 3 x dubbel van het lachen ;-))) en er staat geen enkele halve waarheid in.Idd een prachtig parcours dat zelfs nog straffere hellingen bevat dan in Bosvoorde !Be there next year!Grtz,Bart

  2. Prachtige foto: in ieder geval een schitterend decor. Een marathon lopen in een stad zoals die van Antwerpen is natuurlijk ook mooi, maar ik verkies nog altijd de wedstrijden zoals die van Bosvoorde, Dworp, Essenbeek.Zo te zien gaven de bomen nog niet veel beschutting tegen de zon.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers op de volgende wijze: